به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ چهارم شعبان، فرا رسیدن روزی است که آسمان‌ها به جشن و شادی درآمدند و زمین میزبان تولد مردی شد که نامش در تاریخ عشق و آزادگی همواره تابلو می‌درخشد.

سالروز ولادت سقای دشت کربلا، حضرت اباالفضل‌ العباس (ع)، فرزند امیرالمؤمنین علی (ع) و مادرش، ام‌البنین (س)، روزی است که نه تنها برای شیعیان، بلکه برای تمام آزادگان جهان بهانه‌ای برای گرامی داشتن ارزش‌های والای انسانی است. این بزرگوار که در دامان بانویی پرهیزکار و پاکدامن پرورش یافت، از همان آغاز گام در مسیری نهاد که سرانجامش به اوج قرب و قربانیت منتهی شد.

القاب‌های گوناگونی که بر این سردار رشید اسلام اطلاق شده، هر کدام گوشه‌ای از شخصیت چندبعدی ایشان را نمایان می‌سازد. «ابوالفضل» به معنای پدر فضیلت‌ها، «قمر بنی‌هاشم» که زیبایی و جلال او را به نمایش می‌گذارد، «سپه‌سالار» که نشانگر فرماندهی بی‌‌همتای او در میدان نبرد است و «علمدار» و «سقا» که یادآور مسئولیت سنگین و حساس او در حفظ پرچم امام حسین (ع) و آب‌رسانی به تشنگان لاله‌زن کربلا است. این القاب تنها اسامی نیستند، بلکه سندی بر ابعاد مختلف وجود مقدس این یار غدار امام زمان (عج) هستند.

حضرت عباس (ع) دوران پرورش خود را در محضر پدری به عظمت امام علی (ع) و در کنار برادران گرامی‌اش، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) سپری کرد. مکتب‌خانه پدری او دانشگاهی بود که درس‌های ایثار، شجاعت، توکل و اخلاص را به جان آموخت. او آنچه را از محضر این سه امام معصوم (ع) فرا گرفت، نه تنها در روزهای سبز و آسایش، بلکه در سخت‌ترین شرایط تاریخ اسلام به کار بست. همراهی با برادرانش در راه رسالت سنگین رهبری جامعه، نشان‌دهنده عمق ایمان و شناخت او از جایگاه امامت بود.

نقش حضرت ابوالفضل (ع) در واقعه عاشورا فراتر از یک حضور نظامی معمول است؛ او ستون خیمه‌گاه و پناهگاه اهل‌ بیت (ع) بود. در آن روز عجیب، او برای حفظ و تحکیم مبانی حقیقی اسلام تا آخرین نفس ایستادگی کرد. زمانی که دستان مبارکش قطع شد، نه تنها از گرفتن پرچم ولایت باز نایستاد، بلکه با روحی‌های مضاعف به سمت دشبان حمله کرد تا پیامی آسمانی را به جهانیان مخابره کند.

همزمانی میلاد این اسوه ایثار با نام‌گذاری روز چهارم شعبان به عنوان «روز جانباز»، پیامی عمیق و معنادار دارد. حضرت ابوالفضل (ع) با آن دستان قطع‌شده، نخستین جانباز راه آزادی و حقیقت است که درس پایداری و استقامت را به نسل‌ها آموخت. جانبازان دفاع مقدس نیز با الگوگیری از مکتب سقای کربلا، با گذشت از سلامت و آسایش خود، از کیان کشور و انقلاب اسلامی دفاع کردند و نشان دادند که معنای واقعی زندگی در بذل و ایثار است.

امام خمینی(ره) جانبازان را مایه افتخار و سربلندی ملت ایران دانستند و فرمودند: سلام بر عزیزان ما كه در راه عزّت اسلام و عظمت كشور اسلامی به پاخاستند و در راه دفاع از میهن، معلول و مجروح شدند و برای خودشان، مایه افتخار و برای ملت بزرگ‏شان، هم مایه تأسف و هم سربلندی شدند. درود بر جانبازان و مصدومان كه اعضا و سلامت خود را در راه اعتلای قرآن كریم از دست داده‌اند. ملت شریف و اسلام بزرگ هیچ‏‌گاه این عزیزان را از یاد نمی‌‏برد. درود بر خواهران و برادران مصدوم و معلول كه شجاعانه در راه حق و پیروزی، قیام و فداكاری كردند و ملت را در جهان سرافراز كردند. اینجانب، تقدیر و تشكر و دعای خالصانه را به این عزیزان اهدا می‌‏كنم و از خداوند متعال، سلامت و سعادت و بهبودی فرزندان اسلام را خواهانم.

بنابراین این روز فرصتی است تا قدردان زحمات و فداکاری‌های عزیزانی باشیم که در جبهه‌های حق علیه باطل، آثار رنج و استقامت را بر تن و جان خویش به یادگار گذاشتند. پاسداشت یاد و نام جانبازان، تجلیل از فرهنگ عاشورا و تداوم راه شهیدان است؛ راهی که حضرت ابوالفضل (ع) با نثار خون پاک خود آن را هموار ساخت و امروز شایسته است با خدمت‌رسانی به این قشر معزز، وام‌دار ایثار و پایداری آن‌ها باشیم.

نویسنده: حجت‌الاسلام والمسلمین عین‌الله یعقوب‌زاده؛ فعال فرهنگی