به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ ونزوئلا به‌دلیل برخورداری از بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان، هدف اصلی این طراحی است. بر اساس آمارهای بین‌المللی، ونزوئلا بیش از ۳۰۰ میلیارد بشکه ذخیره نفتی اثبات‌شده دارد؛ رقمی که حتی از عربستان سعودی نیز فراتر می‌رود.

این حجم عظیم از انرژی، در کنار موقعیت ژئوپلیتیکی کاراکاس در آمریکای لاتین، وسوسه‌ای دائمی برای واشنگتن ایجاد کرده است که حمله اخیر و ربودن رئیس‌جمهور آن کشور سندی بر همین مدعاست.

از همین رو، تهدید نظامی، تحریم اقتصادی و جنگ روانی، همگی ابزارهایی برای تضعیف حاکمیت ملی ونزوئلا و هموارسازی مسیر تسلط بر شریان‌های انرژی این کشور به‌شمار می‌آیند.

نکته کلیدی در این میان، نقشه عوام‌فریبانه مذاکره است؛ راهبردی که آمریکا همزمان با تشدید فشارها، آن را به‌عنوان ژستی دیپلماتیک عرضه می‌کند.

در روزهای گذشته، رئیس‌جمهور ونزوئلا آمادگی خود را برای گفتگو اعلام کرد، اما پرسش اساسی اینجاست: آیا آمریکا واقعاً به مذاکره قانع است یا مذاکره صرفاً ابزاری برای خرید زمان، شکستن انسجام داخلی ونزوئلا و تحمیل خواسته‌های یک‌طرفه بود؟

تجربه نشان می‌دهد  آمریکا هرگز به گفتگوی برابر رضایت نداده و همواره مذاکره را مقدمه‌ای برای امتیازگیری حداکثری قرار داده است.

تحریم‌هایی که اقتصاد ونزوئلا را طی سال‌های اخیر ده‌ها میلیارد دلار متضرر کرده و صادرات نفت این کشور را به‌شدت کاهش داده، گواهی روشن بر این واقعیت بود که هدف اصلی، نه دموکراسی و حقوق بشر، بلکه کنترل نفت، مهار استقلال سیاسی و تثبیت هژمونی استکباری آمریکاست.

در چنین شرایطی، آنچه امروز تهدید ترامپ نامیده می‌شود، در حقیقت ادامه همان پروژه قدیمی غارت منابع ملت‌ها با زبان جدید و چهره‌ای تکراری است.

نویسنده: مجتبی جنگلی‌نیا؛ فعال رسانه‌ای