به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ علی نصیری‌اقدم در گفتگویی با نقد مبانی کلاسیک اقتصاد کلان، بر ضرورت بازنگری در تئوری‌های پولی متناسب با شرایط «جنگ اقتصادی» تأکید کرد و نظام‌های متعارف هدف‌گذاری تورم و نرخ بهره را ناکارآمد دانست.

وی با اشاره به اعتراف چهره‌های برجسته اقتصاد جهانی از جمله اولیویه بلانچارد، گفت: چارچوب‌های رایج سیاست پولی در مواجهه با بحران‌های نوین، به «کاریکاتور تخیلی» شباهت دارند و دیگر توان توضیح یا مدیریت واقعیت‌های پیچیده اقتصاد امروز را ندارند.

این اقتصاددان با رد نگاه علت‌محور به نقدینگی، تصریح کرد: در شرایط فعلی اقتصاد ایران، نقدینگی پدیده‌ای درون‌زا و معلول سازکارهای سیستم است و تمرکز سیاست‌گذار بر مهار آن، بدون توجه به متغیرهای بنیادین، خطایی راهبردی محسوب می‌شود.

نصیری‌اقدم با تشریح رابطه نرخ ارز و تورم، بیان کرد: در کوتاه‌مدت، جهت علیت از نقدینگی به تورم نیست، بلکه جهش‌های ارزی موجب افزایش سطح عمومی قیمت‌ها می‌شود و سپس تورم، تقاضای پول و حجم نقدینگی را بالا می‌برد.

وی اذعان کرد: زمانی که نرخ ارز جهش می‌کند، بر اساس قاعده قیمت واحد، قیمت تمامی کالاها تعدیل می‌شود و برای تأمین همان سطح قبلی مصرف، تقاضای پول چند برابر می‌شود؛ در چنین شرایطی، محدودسازی نقدینگی به رکود و قفل‌شدن سیستم می‌انجامد.

این اقتصاددان سیاست فعلی کنترل ترازنامه بانک‌ها را اقدامی سمی برای تولید دانست و تأکید کرد: این رویکرد به جای مهار تورم، جریان اعتبار را مختل کرده و چرخ‌دنده‌های اقتصاد واقعی را از حرکت بازمی‌دارد.

نصیری‌اقدم با استناد به نظریه شومپیتر، عنوان کرد: بدون پول و اعتبار بانکی، رشد اقتصادی محقق نخواهد شد و کارآفرینی زمانی موتور توسعه می‌شود که از پشتوانه مالی برخوردار باشد، زیرا کارآفرینِ بدون بدهی در عمل وجود ندارد.

وی با تأکید بر ضرورت نظارت بر ترکیب اعتبارات بانکی، افزود: تمرکز سیاست‌گذار باید بر هدایت منابع به بخش واقعی اقتصاد باشد، نه کنترل سرجمع نقدینگی، زیرا انحراف اعتبارات عامل اصلی تضعیف تولید و تعمیق رکود محسوب می‌شود.

این استاد دانشگاه با اشاره به دیدگاه‌های پل کروگمن، برنده نوبل اقتصاد، تصریح کرد: در شرایط بحران و بیکاری، هراس از کسری بودجه بی‌معناست و سیاست‌های انقباضی می‌تواند ظرفیت‌های تولیدی کشور را به‌طور جبران‌ناپذیر تخریب کند.

نصیری‌اقدم سیاست افزایش نرخ بهره در شرایط ناترازی نظام بانکی را «قوزِ بالا قوز» توصیف کرد و گفت: حتی با فرض تأثیر نقدینگی بر تورم، افزایش نرخ بهره در چنین ساختاری، فشار مضاعفی بر تولید و شبکه بانکی وارد می‌کند.

وی جهش‌های ارزی در ایران را پدیده‌ای برون‌زا دانست و آن را ناشی از اختلال در روابط بین‌المللی و نظام پرداخت‌ها عنوان کرد: این مقوله‌ها ارتباط مستقیمی با محدودیت‌های اقتصاد تحریمی کشور دارد.

این اقتصاددان در پایان تأکید کرد: مسئله اصلی اقتصاد ایران، نه حجم نقدینگی، بلکه عدم انطباق نقشه ارزی و تجاری است؛ به این معنا که منابع ارزی در مسیرهایی ایجاد می‌شود که امکان استفاده از آن برای نیازهای تجاری وجود ندارد.

 منبع: خبرگزاری تسنیم

انتهای خبر/