به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ ماه مبارک رمضان برای مردم مسلمان، به‌ویژه ساکنان مناطق کردنشین و اهل سنت مانند جوانرود، ماهی سرشار از معنویت و عبادت است؛ این ماه فرصتی برای خودسازی، تقویت ارتباط با خداوند و افزایش همبستگی اجتماعی و خانوادگی محسوب می‌شود و جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ مردم دارد. 

مردم جوانرود معمولاً پیش از آغاز رمضان، خانه‌تکانی و نظافت منزل و محیط زندگی را انجام می‌دهند؛ همچنین خانواده‌ها مایحتاج ضروری خود را از قبل تهیه می‌کنند تا در طول ماه مبارک رمضان، دغدغه کمتری برای تأمین نیازهای روزمره و تغذیه داشته باشند. 

غبارروبی و آماده‌سازی مساجد یکی از سنت‌های مهم پیشواز رمضان در جوانرود است؛ جوانان و اهالی با مشارکت جمعی، فضای مساجد را برای عبادت روزه‌داران پاکیزه می‌کنند و مساجد در این ماه به کانون اصلی تجمعات معنوی و فعالیت‌های عبادی مردم تبدیل می‌شوند. 

رؤیت هلال رمضان و آغاز عبادت جمعی

رؤیت هلال ماه رمضان با هیجان و حساسیت ویژه‌ای در میان مردم جوانرود دنبال می‌شود؛ نماز تراویح پس از نماز عشاء به جماعت اقامه می‌شود و فرصتی برای قرائت قرآن و دعا فراهم می‌شود؛ سنت ختم قرآن نیز در بسیاری از مساجد رواج دارد. 

در دهه پایانی رمضان، برخی از مردم جوانرود برای اعتکاف به مساجد می‌روند و با عبادت و خلوت معنوی، به راز و نیاز می‌پردازند؛ این روزها فرصت مناسبی برای تفکر، توبه، تقویت ایمان و نزدیکی بیشتر به ارزش‌های دینی و اخلاقی محسوب می‌شود. 

شب‌های قدر در جوانرود با اهمیت بسیار بالا گرامی داشته می‌شود؛ مردم با برگزاری مراسم شب‌زنده‌داری، دعا، قرائت قرآن و توسل، این شب‌های پرفضیلت را احیا می‌کنند؛ فضای معنوی مساجد در این شب‌ها سرشار از آرامش، عبادت و امید به رحمت الهی است. 

صمیمیت اجتماعی بر سفره‌های افطار خانوادگی

آداب سفره افطار در ماه رمضان، جلوه‌ای از صمیمیت و همدلی میان خانواده‌هاست؛ دیدار خویشاوندان و دوستان در هنگام افطار افزایش می‌یابد و صله رحم جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند؛ برگزاری مراسم افطاری خانگی و توزیع نذری، به‌ویژه برای نیازمندان و در مساجد، رایج است. 

سنت بیدار کردن مردم برای سحری در گذشته با نواختن طبل، جار زدن یا خواندن اذکار مذهبی انجام می‌شد؛ امروز با وجود وسائل مدرن، این رسم کمتر شده اما همچنان به عنوان نمادی از همبستگی اجتماعی و توجه مردم به یکدیگر یاد می‌شود. 

سفره‌های افطار و سحر با غذاهای سنتی و مقوی آراسته می‌شود؛ آش‌های محلی، نان‌های بومی، خرما و انواع خوراکی‌های انرژی‌زا در این وعده‌ها استفاده می‌شود؛ مردم تلاش می‌کنند با مصرف غذاهای سالم، توان جسمی خود را برای روزه‌داری حفظ کنند.