به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ در این حکمت نورانی از کتاب شریف نهج‌البلاغه، امام علی (علیه‌السلام) با بیانی هشداردهنده خطاب به گناهکاران می‌فرمایند:

«الْحَذَرَ الْحَذَرَ، فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ، حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ»

بترسید، بترسید! به خدا سوگند، گاه خداوند چنان گناه را می‌پوشاند که گویی آن را بخشیده است.

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در این بیان حکیمانه، به یکی از صفات بزرگ الهی اشاره دارند: ستّارالعیوب بودن خداوند.

پروردگار با رحمت گسترده خود گناهان پنهان بندگان را آشکار نمی‌کند تا آبروی آنان در نزد دیگران نریزد؛ شاید بیدار شوند، توبه کنند و از خطا بازگردند.

اما امام هشدار می‌دهند که بسیاری، به‌جای بازگشت، از این رحمت سوءاستفاده کرده و گمان می‌کنند که یا گناهی نکرده‌اند، یا اگر خطایی داشته‌اند، بدون توبه نیز مورد عفو قرار خواهند گرفت؛ این برداشت غلط، انسان را به ورطه غفلت و جرأت در گناه می‌کشاند.

امام علی (علیه‌السلام) در ادامه به خطر مهم‌تری اشاره می‌کنند: استدراج؛ یعنی حالتی که خداوند برخی گناهکاران را ــ که شایسته بخشش نیستند ــ به حال خود رها می‌کند تا بار گناهشان سنگین‌تر شود و مجازاتشان شدیدتر شود؛ آن‌گاه این پرده‌پوشی نه از سر رحمت، بلکه تأخیری برای عقوبتی سنگین است.

افزون بر این، کلام امام دربردارنده پیام اخلاقی مهمی برای جامعه نیز هست؛ همان‌گونه که خداوند ستّارالعیوب است، بندگان نیز باید چنین باشند؛ افشای گناه پنهانی دیگران، راه توبه را می‌بندد، اعتماد اجتماعی را از میان می‌برد و بنیان روابط را سست می‌کند؛ هیچ‌کس بی‌عیب نیست و گشودن باب افشاگری، جامعه را دچار بی‌اعتمادی و بدبینی فراگیر می‌سازد.

این حکمت گران‌سنگ از نهج‌البلاغه، یادآور نگاه ژرف و تربیتی امام علی (علیه‌السلام) به روح انسان و سلامت جامعه است؛ نگاهی که بر پایه رحمت، توبه، اصلاح و پاسداری از حرمت انسان‌ها بنا شده است.

انتهای خبر/