در این پیام، با توجه به شدت حملات و شرایط نیروهای مدافع، مدت مقاومت شهر بسیار کوتاه پیش‌بینی شده و از مسئولان خواسته شده بود نیروهای ارتش برای مقابله با مهاجمان مسلح و دفع تجاوز به منطقه اعزام شوند. این گزارش، ضرورت اقدام فوری برای نجات پاوه را نشان می‌داد.

مهاجمان مسلح پس از محاصره شهر و قطع مسیرهای ارتباطی و راه‌های زمینی، ۲۵ مرداد وارد پاوه شدند. آن‌ها با استقرار در ارتفاعات مشرف به شهر و تصرف نقاط حساس، کنترل بخش‌هایی از پاوه را در اختیار گرفتند؛ با این حال، نیروهای ژاندارمری، مردم و پاسداران به مقاومت ادامه دادند.

در پی گزارش وضعیت پاوه، هیأتی متشکل از دکتر مصطفی چمران، معاون نخست‌وزیر و وزیر دفاع وقت، سرتیپ ولی‌الله فلاحی، فرمانده نیروی زمینی ارتش و ابوشریف، معاون عملیاتی سپاه، با سه فروند بالگرد حامل مهمات و اقلام ضروری عازم پاوه شدند.

در جریان این مأموریت، بالگرد حامل دکتر چمران هدف تیراندازی مهاجمان قرار گرفت و در نتیجه، وی در محاصره نیروهای مسلح گرفتار شد. چمران در کنار نیروهای ژاندارمری و پاسداران به مقاومت ادامه داد و تلاش کرد شرایط نیروهای مدافع شهر را مدیریت کند.

پایگاه سوم شکاری که از تحرکات گروهک‌های مسلح در منطقه اطلاع داشت، پس از آگاهی از شرایط پاوه، دو فروند هواپیمای شکاری اف-۴ را بر فراز شهر به پرواز درآورد. شکستن دیوار صوتی توسط این جنگنده‌ها، مهاجمان را تحت فشار قرار داد و زمینه پشتیبانی هوایی نیروهای خودی را فراهم کرد.

سرگرد خلبان محمد نوژه نیز ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ به همراه ستوان یکم خلبان بشیر موسوی، به‌عنوان کابین عقب، برای پشتیبانی از بالگردهای نیروی زمینی ارتش و ستون اعزامی کرمانشاه به پاوه اعزام شد و در جریان مأموریت، عملیات علیه عناصر ضدانقلاب را انجام داد.

نوژه پس از انجام عملیات و در جریان گشت هوایی، هدف آتشبار عناصر ضدانقلاب قرار گرفت. هواپیمای اف-۴ مورد اصابت قرار گرفت و هیچ‌یک از دو خلبان فرصت استفاده از صندلی‌پران را پیدا نکردند. هواپیما پس از اصابت به کوه، در منطقه قشلاق میان پاوه و روانسر سقوط کرد.

سرگرد خلبان محمد نوژه در این حادثه به شهادت رسید و نام او در تاریخ مقاومت نیروهای مسلح در برابر ضدانقلاب ماندگار شد. پس از شهادت وی، پایگاه سوم شکاری همدان به نام «پایگاه شهید نوژه» تغییر نام یافت؛ این پایگاه پیش از انقلاب با عنوان پایگاه شاهرخی شناخته می‌شد.

کودتای نافرجام «نقاب» نیز ۱۸ تیر ۱۳۵۹، حدود یک سال پس از شهادت محمد نوژه، طراحی و اجرا شد و به‌دلیل ارتباط محل اجرای عملیات با پایگاه هوایی همدان، در افکار عمومی به اشتباه «کودتای نوژه» نام گرفت. شهید نوژه در زمان وقوع این کودتا، یک سال پیش‌تر در مقابله با ضدانقلاب به شهادت رسیده بود.

منبع: ایسنا

انتهای خبر/