شهنام نظرپور در گفتگو با خبرنگار گروه ورزشی شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ با تأکید بر ضرورت توسعه زیرساخت‌های تخصصی شیرجه در کرمانشاه اظهار داشت: کرمانشاه همواره از استان‌های مدعی این رشته بوده و با احداث یک سالن اختصاصی حتی در فضایی حدود ۲۰۰ مترمربع می‌توان زمینه پرورش استعدادهای بیشتر و بازگشت شیرجه استان به جایگاه گذشته را فراهم کرد.

وی افزود: اگر مسئولان ورزش استان برای ایجاد سالن اختصاصی شیرجه همت کنند، می‌توان زمینه رشد سریع‌تر ورزشکاران مستعد کرمانشاهی را فراهم کرد. در حال حاضر، محدودیت امکانات تمرینی یکی از موانع پیشرفت این رشته در استان است و ایجاد فضای تخصصی می‌تواند به شناسایی و پرورش استعدادهای بیشتری کمک کند.

سرمربی تیم ملی شیرجه ایران با اشاره به الزامات فنی این رشته، بیان کرد: ورزشکاران شیرجه برای پیشرفت به فضای تخصصی نیاز دارند؛ زیرا اگر عمق استخر یا ارتفاع سقف آن مناسب نباشد، امکان اجرای تمرینات استاندارد و نصب سکوهای مورد نیاز فراهم نمی‌شود. به همین دلیل، ایجاد سالن اختصاصی می‌تواند نقش مهمی در رشد این رشته داشته باشد.

ضرورت توسعه زیرساخت‌های تخصصی شیرجه کرمانشاه

نظرپور با اشاره به پیشینه شیرجه کرمانشاه، گفت: این استان در گذشته همواره از قطب‌های شیرجه کشور بود و دو تا سه ورزشکار ملی در این رشته داشت؛ مربیانی مانند فرشید حسینی، مسعود وکیلی و فراز احمدوند در این مسیر فعالیت کردند و کرمانشاه از استان‌های مدعی شیرجه به شمار می‌رفت؛ اما مشکلات زیرساختی و تعمیرات مجموعه‌های ورزشی، تمرین ورزشکاران را با وقفه روبه‌رو کرد.

وی ادامه داد: مسعود وکیلی به‌تازگی فعالیت خود را دوباره آغاز کرده و با چند ورزشکار نوجوان و مستعد کار می‌کند؛ این موضوع نشان می‌دهد که ظرفیت بازگشت شیرجه کرمانشاه وجود دارد، اما برای تداوم فعالیت‌ها و پرورش نسل جدید، باید امکانات مناسب در اختیار مربیان و ورزشکاران قرار بگیرد.

سرمربی تیم ملی شیرجه ایران با ارزیابی عملکرد این رشته در بازی‌های آسیایی ناگویا، عنوان کرد: در بخش انفرادی به مقام چهارم رسیدیم و در بخش تیمی پنجم شدیم؛ در دوره‌های گذشته، جایگاه ما در رقابت‌های انفرادی معمولاً هشتم تا دهم بود و در بخش تیمی و هماهنگ نیز اغلب رتبه‌های ششم و هفتم را کسب می‌کردیم؛ بنابراین نتایج ناگویا نسبت به دوره‌های قبل بهتر بود.

نظرپور با اشاره به شرایط آماده‌سازی ورزشکاران برای این رقابت‌ها، گفت: یکی از ورزشکاران ما در کانادا حضور داشت و ورزشکار دیگر در ایران تمرین می‌کرد؛ بنابراین فرصت کافی برای تمرین مشترک و هماهنگی کامل نداشتند؛ اگر از مدت‌ها قبل امکان تمرین مشترک فراهم می‌شد، می‌توانستیم در بخش تیمی نتیجه بهتری بگیریم.

وی افزود: ورزشکاری که در بخش انفرادی به مقام چهارم رسید، پیش از مسابقات مصدوم شده بود و حدود پنج ماه از تمرین دور ماند؛ او پس از این وقفه، تنها یک تا یک‌ماه‌ونیم فرصت داشت تا تمرینات خود را از سر بگیرد و برای حضور در بازی‌های آسیایی آماده شود؛ با وجود این شرایط، توانست عملکرد خوبی داشته باشد.

تأثیر آسیب‌دیدگی و جنگ بر آمادگی تیم ملی

سرمربی تیم ملی شیرجه ایران با تشریح روند آماده‌سازی تیم، اذعان کرد: تمرینات از مهرماه سال گذشته آغاز شد و حدود دو تا سه ماه در ایران کار کردیم؛ اما ورزشکار مقیم کانادا از ناحیه دست آسیب دید و تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ از سوی دیگر، در جریان جنگ اسفندماه، استخر آزادی به‌شدت آسیب دید و سالن ۱۲ هزار نفری نیز تخریب شد. این اتفاقات حدود دو ماه از برنامه آماده‌سازی ما را مختل کرد.

نظرپور ادامه داد: تمرینات را از اوایل اردیبهشت از سر گرفتیم و به استخر ۹ دی در مجموعه ورزشی شهید شیرودی رفتیم؛ اما به‌دلیل کمبود آب، سطح آب استخر حدود یک تا یک‌ونیم متر پائین‌تر از حد مناسب بود؛ این وضعیت تا اوایل تیرماه ادامه داشت و امکان تمرین استاندارد را از ما می‌گرفت؛ در رشته شیرجه، شرایط فنی استخر و ارتفاع مناسب سکوها اهمیت زیادی دارد و اختلال در این امکانات مستقیماً بر کیفیت تمرین اثر می‌گذارد.

وی با اشاره به دشواری‌های برگزاری اردوی مشترک، اذعان کرد: به‌دلیل مشکلات صدور روادید، نتوانستیم زودتر اردوی مشترک را برگزار کنیم و در نهایت، اواخر تابستان حدود ۱۰ روز در مالزی اردو داشتیم؛ این مدت برای ایجاد هماهنگی کامل میان ورزشکارانی که در دو کشور متفاوت تمرین می‌کردند، کافی نبود.

سرمربی تیم ملی شیرجه ایران خاطرنشان کرد: اگر مصدومیت‌ها کمتر بود، زمان بیشتری برای تمرین در اختیار داشتیم و هماهنگی ورزشکاران زودتر شکل می‌گرفت، رسیدن به مدال دور از دسترس نبود؛ مجموعه‌ای از مشکلات، از آسیب‌دیدگی ورزشکاران و محدودیت امکانات تمرینی گرفته تا دشواری‌های برگزاری اردو، بر روند آماده‌سازی ما اثر گذاشت.

نظرپور با اشاره به برنامه‌های پیش‌ روی تیم ملی شیرجه، گفت: مسابقات سال آینده اهمیت زیادی دارد و باید برای رقابت‌هایی که به کسب سهمیه المپیک منتهی می‌شوند، از همین حالا برنامه‌ریزی کنیم. آماده‌سازی منظم، فراهم بودن امکانات تمرینی و پیشگیری از مصدومیت ورزشکاران، از عوامل مهم برای رسیدن به این هدف است.

مشکلات مالی و دشواری حفظ ورزشکاران در قهرمانی

وی با تأکید بر ضرورت حمایت مالی از ورزشکاران این رشته، تصریح کرد: یکی از مشکلات شیرجه، پایین بودن قراردادهای لیگ و حمایت مالی از ورزشکاران است؛ هزینه‌های زندگی، تغذیه و مکمل‌های مورد نیاز ورزشکاران بالاست و وقتی درآمد مناسبی وجود نداشته باشد، ادامه فعالیت حرفه‌ای برای آن‌ها دشوار می‌شود؛ این مسئله می‌تواند باعث شود ورزشکاران در سنین پایین از ورزش قهرمانی فاصله بگیرند.

سرمربی تیم ملی شیرجه ایران با اشاره به ضرورت حفظ ورزشکاران تا سنین بالاتر، گفت: در بسیاری از کشورها، شناگران و ورزشکاران رشته‌های آبی تا ۳۶ یا ۳۸ سالگی در سطح بالا فعالیت می‌کنند و رکوردهای خوبی به ثبت می‌رسانند؛ اما در ایران تعداد شناگران بالای ۳۰ سال کم است؛ یکی از دلایل این مسئله می‌تواند فشار بیش از اندازه برای کسب مدال در سنین پائین باشد؛ فشاری که گاهی به مصدومیت یا کنار رفتن زودهنگام ورزشکار منجر می‌شود.

نظرپور با اشاره به تفاوت شرایط ایران و کشورهایی مانند چین، عنوان کرد: چین از جمعیت بزرگ‌تری از ورزشکاران برخوردار است و شرایط آن‌ها با ما تفاوت دارد. ما باید متناسب با امکانات و ظرفیت خودمان برنامه‌ریزی کنیم و ضمن ایجاد انگیزه برای کسب مدال، مراقب باشیم فشار تمرین و مسابقه به ورزشکار آسیب نزند.

وی در پایان گفت: برای پیشرفت شیرجه باید هم‌زمان به زیرساخت، برنامه تمرینی، وضعیت مالی ورزشکاران و حفظ آن‌ها در چرخه قهرمانی توجه کرد. هدف این است که ورزشکاران بتوانند بدون آسیب‌دیدگی و با آمادگی مناسب تا سنین ۲۷ تا ۲۸ سالگی در سطح حرفه‌ای باقی بمانند و فرصت کافی برای رسیدن به اوج عملکرد خود داشته باشند.

انتهای خبر/