نساء کرمی‌مزین در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ اظهار داشت: یکی از مهم‌ترین دلایل اینکه بچه‌ها خیلی زود از اسباب‌بازی‌هایشان دل‌زده می‌شوند، به سیستم پاداش مغز آن‌ها برمی‌گردد؛ همان سیستمی که با «دوپامین» کار می‌کند. مغز کودک به‌گونه‌ای طراحی شده که به محرک‌های تازه، واکنشی سریع و پرقدرت نشان می‌دهد.

وی افزود: زمانی که کودک با یک اسباب‌بازی جدید روبه‌رو می‌شود، سطح دوپامین افزایش پیدا می‌کند و احساس هیجان و اشتیاق در او شکل می‌گیرد. اما این سیستم به‌سرعت به محرک‌های آشنا عادت می‌کند و اسباب‌بازی‌ که چند بار با آن بازی شده، دیگر برای مغز «کشف‌کردنی» نیست؛ در نتیجه ترشح دوپامین کاهش می‌یابد و هیجان اولیه فروکش می‌کند.

این دانش‌آموخته دکترای روان‌شناسی سلامت گفت: این کاهش علاقه به معنای ناسپاسی یا بی‌تمرکزی کودک نیست، بلکه نشان‌دهنده عملکرد طبیعی مغز اوست که همواره به‌دنبال تجربه‌های تازه‌تر می‌گردد. درک این موضوع می‌تواند نگاه والدین را نسبت به رفتار کودک واقع‌بینانه‌تر کند.

به گفته کرمی‌مزین، راهکارهایی وجود دارد که می‌تواند ماندگاری توجه کودک به اسباب‌بازی را افزایش دهد. یکی از مهم‌ترین نکات این است که کودکان معمولاً عاشق خودِ اسباب‌بازی نمی‌شوند، بلکه به «اتفاقی» که در جریان بازی رخ می‌دهد دل می‌بندند.

وی ادامه داد: اسباب‌بازی به‌تنهایی شیئی بی‌جان است و این داستان، تعامل و رابطه است که به آن معنا می‌دهد. وقتی یک بزرگ‌تر کنار کودک می‌نشیند، با او گفتگو می‌کند، برای بازی قصه می‌سازد یا نقشی را برعهده می‌گیرد، اسباب‌بازی از یک وسیله ساده به تجربه‌ای زنده و پویا تبدیل می‌شود.

کرمی‌مزین افزود: حضور بزرگ‌تر باعث می‌شود بازی برای کودک معنا پیدا کند. کودک از طریق داستان و بازی، احساساتی مانند نگرانی، هیجان، خشم یا نیاز به توجه را بروز می‌دهد و وقتی در این فرآیند همراهی می‌شود، احساس دیده‌شدن و مهم‌بودن می‌کند؛ احساسی که به ماندگاری و جذابیت بیشتر بازی کمک می‌کند.

انتهای خبر/