یک کارشناس ارشد روانشناسی:
اضطراب کلاس اولیها با همراهی خانواده کنترل میشود
یک کارشناس ارشد روانشناسی با اشاره به طبیعی بودن اضطراب کودکان هنگام ورود به کلاس اول، گفت: همراهی والدین، پرهیز از مقایسه و پرخاشگری و ایجاد احساس امنیت میتواند استرس کلاس اولیها را تا حد زیادی کاهش دهد.
به گزارش شبکه اطلاعرسانی «مرصاد»؛ خدیجه باقرآبادی در گفتگویی، با اشاره به نزدیک شدن روزهای بازگشایی مدارس و نگرانی برخی دانشآموزان کلاس اولی، اظهار داشت: مقداری اضطراب برای ورود به کلاس اول طبیعی است، زیرا کودکان وارد محیطی جدید میشوند و تا حدودی از فضای امن خانه و والدین فاصله میگیرند، اما اقدامات درست والدین و مربیان میتواند این استرس را کنترل کند.
وی نخستین و مهمترین گام برای مدیریت استرس کلاس اولیها را شناخت دقیق کودک نسبت به احساساتش دانست و افزود: والدین باید از قبل فرزند خود را به گونهای تربیت کنند که بتواند احساساتش را نامگذاری کند و دقیقاً بگوید چه مشکلی دارد یا چه چیزی او را نگران کرده است.
شناخت احساسات کودک و بیان نگرانیهای درونی او
این کارشناس ارشد روانشناسی خاطرنشان کرد: زمانی که دانشآموز بتواند احساس خود را بهدرستی با والدین در میان بگذارد، پدر و مادر نیز بهتر میتوانند او را همراهی کنند و برای کاهش نگرانیهایش راهکار مناسب در نظر بگیرند.
باقرآبادی با اشاره به اهمیت همراهی والدین در روزهای ابتدایی مدرسه، گفت: اگر پدر و مادر بتوانند هر دو در روز نخست مدرسه کنار دانشآموز باشند، این حضور بسیار اثرگذار است، اما اگر امکان حضور هر دو وجود نداشت، حداقل یکی از والدین باید کودک را همراهی کند.
وی افزود: اگر در شرایط خاص امکان حضور هیچیک از والدین وجود نداشت، فردی که پس از والدین مسئول مراقبت از کودک است و دانشآموز با او احساس امنیت دارد، باید او را در روزهای ابتدایی مدرسه همراهی کند.
همراهی والدین در روزهای نخست ورود مدرسه
این روانشناس با بیان اینکه برخی کودکان نیاز دارند والدین ساعاتی در مدرسه بمانند، گفت: حضور والدین میتواند احساس امنیت کودک را تقویت کند، اما یکی از بدترین رفتارها این است که والدین به کودک وعده ماندن بدهند و پس از ترک او، به وعده خود عمل نکنند.
باقرآبادی ادامه داد: چنین رفتاری حس بیاعتمادی و اضطراب کودک را دوچندان میکند؛ بنابراین اگر والدین امکان ماندن در مدرسه را ندارند، باید زمان دقیق رفتن و بازگشت خود را با فرزندشان در میان بگذارند تا کودک بداند چه زمانی دوباره آنها را خواهد دید.
وی همچنین بر نقش مربیان مدرسه در کاهش اضطراب دانشآموزان تأکید کرد و گفت: مربیان باید در برخورد با کودکانی که سختتر از والدین جدا میشوند، صبوری بیشتری داشته باشند، با آنها ارتباط برقرار کنند و حتی مسئولیتی در کلاس به آنها بسپارند تا بهتر با محیط مدرسه ارتباط بگیرند.
این کارشناس ارشد روانشناسی کلاس اول را یکی از مقاطع حساس و بحرانی زندگی فرد دانست و افزود: به همین دلیل، زمانی که دانشآموز قرار است وارد کلاس اول شود، نباید استرس و بار منفی دیگری به او تحمیل شود و خانواده باید تا حد امکان محیطی آرام برای کودک فراهم کند.
باقرآبادی از خانوادهها خواست از ایجاد هرگونه هیجان و بار منفی در روزهای منتهی به ورود فرزندشان به کلاس اول خودداری کنند و گفت: مجادله، اتفاق ناخوشایند یا تغییرات جدید مانند جدا کردن اتاق کودک نباید در چنین روزهایی رخ دهد و بار روانی مضاعفی به دانشآموز وارد کند.
پرهیز خانواده از تنش و بار روانی مضاعف
وی درباره رفتارهای نادرست برخی والدین هنگام ورود کودکان به کلاس اول، اذعان کرد: عصبی شدن و پرخاشگری با کودکی که نگران جدایی از والدین است، بسیار نادرست است و والدین نباید با پرخاش با کودک صحبت کرده و سپس او را ترک کنند.
این روانشناس افزود: برخی والدین نیز فرزند خود را با کودکانی که بهراحتی وارد مدرسه میشوند مقایسه میکنند، در حالی که این رفتار نیز نادرست است؛ زیرا هر کودک شرایط خاص خود را دارد و حتی دو کودک از یک خانواده نیز ممکن است واکنشهای متفاوتی داشته باشند.
باقرآبادی با بیان اینکه دانشآموزان معمولاً بهتدریج با فضای مدرسه انس میگیرند و اضطراب آنها کاهش مییابد، گفت: اگر دانشآموز پس از یک یا دو ماه همچنان با ترس و اضطراب مواجه بود، باید از یک روانشناس و فرد متخصص برای بررسی وضعیت او کمک گرفت.
وی خاطرنشان کرد: تداوم اضطراب ممکن است نشانه اضطراب جدایی در کودک باشد و این اختلال گاهی با مشکلاتی مانند پرخاشگری، اختلال در خواب و غذا، ناخن جویدن و شبادراری نیز خود را نشان میدهد که والدین باید نسبت به این نشانهها حساس باشند.
این روانشناس گفت: اضطراب جدایی در کودکانی که والدین آنها با یکدیگر رفتار مناسبی ندارند، کودکان طلاق و کودکانی که یکی از والدینشان بیمار است، بیشتر دیده میشود و در صورت تداوم نشانهها، مراجعه به متخصص ضروری است.
باقرآبادی درباره راهکارهای آمادهسازی کودک پیش از بازگشایی مدارس اظهار کرد: والدین در صورت امکان میتوانند یک روز همراه فرزندشان به مدرسه بروند و محیط آن را به کودک نشان دهند و این حضور را با ایجاد یک خاطره خوش برای او همراه کنند.
وی افزود: خرید وسیلهای که کودک دوست دارد یا بردن او به مکانی برای بازی میتواند این تجربه را به خاطرهای مثبت تبدیل کند تا حضور در مدرسه برای کودک با احساس خوبی همراه شود و از میزان نگرانی او هنگام شروع سال تحصیلی کاسته شود.
این روانشناس یکی دیگر از نگرانیهای کودکان برای ورود به مدرسه را انجام امور شخصی دانست و گفت: والدین باید از قبل استقلال را به فرزند خود آموزش دهند تا کودک برای انجام کارهایی مانند رفتن به دستشویی، آب خوردن و دیگر نیازهای شخصی در مدرسه نگرانی نداشته باشد.
باقرآبادی خاطرنشان کرد: والدین با برگزاری مانورهایی در قالب بازی در خانه، فضای مدرسه را برای کودک بازسازی کنند و به او آموزش دهند که در موقعیتهای مختلف چه کاری انجام دهد تا هنگام مواجهه با شرایط واقعی مدرسه، آمادگی و اعتمادبهنفس بیشتری داشته باشد.
وی در ادامه با اشاره به شرایط ویژه کلاس اولیها در سال جاری، گفت: سال گذشته به دلیل شرایط جنگ، دانشآموزان پیشدبستانی نتوانستند این دوره را بهطور کامل بگذرانند و امسال ممکن است هنگام ورود به کلاس اول با مشکلات بیشتری مواجه شوند.
این کارشناس ارشد روانشناسی افزود: دانشآموزانی که سال گذشته در پیشدبستانی بودند و امسال وارد کلاس اول میشوند، هنوز نگرانی و هجوم والدین برای بردن فرزندانشان در ساعات ابتدایی جنگ را به خاطر دارند و تعطیلی و فاصله ایجادشده در روند تحصیل نیز مدرسه رفتن را دشوارتر کرده است.
باقرآبادی با بیان اینکه شرایط خاص امسال به صبوری بیشتری از سوی والدین و مربیان مدرسه نیاز دارد، عنوان کرد: والدین نیز به دلیل شرایط خاص کشور ممکن است همچنان نگرانی و استرس داشته باشند و حتی میان پدر و مادر درباره مدرسه رفتن فرزند اختلاف نظر ایجاد شود.
وی در پایان تأکید کرد: این نگرانیها و اختلاف نظرها باید بهدرستی مدیریت شود تا اضطراب والدین به کودک منتقل نشود؛ خانواده و مدرسه در شرایط امسال نقش مهمی در ایجاد احساس امنیت و آرامش برای دانشآموزان کلاس اولی دارند و باید با همکاری یکدیگر عمل کنند.
منبع: ایسنا
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!