پیرو با تبیین وضعیت روابط در دوران پس از توافق ایران و عربستان بیان کرد: در اواخر سال ۱۴۰۱ سفر شهید شمخانی به ابوظبی گشایش‌های اقتصادی مقطعی ایجاد کرد، اما با آغاز عملیات طوفان‌الاقصی، امارات مجدداً در محور صهیونیستی-آمریکایی جانمایی شد. تبدیل بندر فجیره به ترمینال ورودی کریدور «آی‌مک» و کمک‌های لجستیکی به صهیونیست‌ها در جنگ غزه، نشان داد که ابوظبی تنها با حفظ برخی کانال‌های مالی، به دنبال مهار و «فریز کردن» رفتارهای بازدارنده ایران است.

وی با تأکید بر نقش مخرب پایگاه‌های نظامی امارات در تنش‌های اخیر خاطرنشان کرد: نقش غیرقابل انکار ابوظبی در واگذاری زمین، هوا و دریا به تجهیزات آمریکایی در پایگاه‌های «الظفره» و «المنهاد» و تبدیل هتل‌های دبی به اتاق عملیات افسران صهیونیست، روابط ما را با آنچه امروز «اماراتِ عبری» می‌نامیم به مرحله غیرقابل بازگشت رسانده است.

رئیس سازمان بسیج اساتید استان کرمانشاه بیان کرد: سرنوشت این تقابل در گرو درگیری بزرگتر با آمریکا و رژیم صهیونیستی است و شکست آن‌ها، به طور دومینووار تکلیف وابستگان منطقه‌ای‌شان را روشن خواهد کرد.

امارات ویترین بی‌هویتی که به پیماکار امنیتی غرب تبدیل شده است

نصرالله شفیعی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ با نقد ساختار هویتی و ریشه‌های شکل‌گیری امارات اظهار داشت: این واحد سیاسی اساساً فاقد تاریخ سیاسی اصیل، جنبش‌های آزادی‌بخش و بنیان‌های فکری و فرهنگی است. برخلاف قدرت‌های منطقه‌ای که برآمده از اراده ملی و پیشینه تمدنی هستند، امارات به شکلی گلخانه‌ای و بر مبنای ضرورت‌های ژئوپلیتیک غرب ایجاد شده تا نقش یک ایستگاه لجستیکی و مالی را ایفا کند.

وی افزود: همین بی‌ریشگی نهادی باعث شده است تا ابوظبی به جای پیگیری منافع ملی، به مجری پروژه‌های برون‌مرزی تبدیل شود. دخالت‌های هزینه‌بر این کشور در یمن، سودان، لیبی و سوریه، برخاسته از یک راهبرد مستقل نیست؛ بلکه واگذاری نقشی نیابتی به این امیرنشین است تا به عنوان بازوی اجراییِ سرمایه‌داری جهانی، ثبات کشورهای مستقل را در دوردست‌ها هدف قرار دهد.

این تحلیل‌گر مسائل سیاسی با اشاره به تضاد معنادار میان جمعیت اندک بومی و حجم کلان هزینه‌های تسلیحاتی گفت: کشوری که توان حفاظت از امنیت داخلی خود را بدون اتکا به نیروی کار و متخصصان بیگانه ندارد، پنجمین خریدار بزرگ سلاح در جهان است. این تسلیحات نه برای دفاع از مرزها، بلکه به منظور ایجادِ آگاهانه هرج‌ومرج و توطئه در جغرافیای پیرامونی ایران به کار می‌رود تا از شکل‌گیری هرگونه نظمِ بومی و ضدسلطه جلوگیری شود.

وی در پایان، فرجام این رویکرد را متزلزل توصیف کرد و افزود: ساختاری که فاقد نهادهای مدنی و ریشه‌های مبارزاتی است، در برابر تکانه‌های بزرگ تاریخی بسیار آسیب‌پذیر خواهد بود. امارات به دلیل ماهیت عاریتی خود، فاقد عمق استراتژیک برای بقا در نبردهای طولانی است و با افول قدرت‌های پشتیبان، این ویترین مدرن به سرعت با بحران موجودیت روبه‌رو خواهد شد.

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ سرنوشت واحدهای سیاسی که امنیت و هویت خود را به اجاره بیگانگان درآورده‌اند، با اولین لرزه‌های جدی در نظمِ تحمیلیِ غرب فرو خواهد ریخت. نبرد امروز ایران با ابوظبی، در حقیقت تقابل «اصالت تمدنی» با «ویترین‌های وارداتی» است.

امارات به قمار خطرناکی دست زده است که پایان آن، چیزی جز بازگشت به جایگاه واقعی و محدودِ جغرافیایی‌اش نخواهد بود؛ چرا که حباب‌های امنیتی هرچقدر هم پرزرق‌وبرق باشند، تابِ ایستادگی در برابر طوفان‌های برخاسته از اراده ملت‌های ریشه‌دار منطقه را نخواهند داشت.

انتهای خبر/