محمدرضا محمدی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ برای درک چرایی شکل‌گیری معماری‌های امروزی، ابتدا باید مفهوم انرژی را شناخت و در بسیاری از تمدن‌های کهن، اشکال هندسی خاصی همچون هرم‌ها، سازه‌های هشت‌وجهی و گنبدها به‌عنوان قوی‌ترین ساختارها برای انتقال انرژی شناخته می‌شدند و این فرم‌ها نه‌تنها در معماری ایرانی، بلکه در تمدن‌های بزرگ باستانی نیز کاربرد گسترده داشته‌اند.

وی افزود: بر اساس این دیدگاه، نوع بنا و کارکرد آن نقش تعیین‌کننده‌ای در نوع انرژی منتقل‌شده دارد و برخی سازه‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که انرژی منفی یا شرارت را تقویت کنند، در حالی که اماکن مذهبی مانند مساجد با هدف انتقال انرژی مثبت و آرامش‌بخش ساخته شده‌اند و همین تفاوت، معماری را به یکی از عوامل تأثیرگذار بر حال‌وهوای روحی انسان تبدیل می‌کند.

این کارشناس باستان‌شناسی گفت: بر اساس برخی نظریه‌ها گفته می‌شود محل ساخت بسیاری از بناهای مهم جهان، بر روی تقاطع خطوط انرژی زمین انتخاب شده است؛ خطوطی که نقاط استراتژیک انرژی را مشخص می‌کنند و هنگامی که معماری، اشکال هندسی مقدس و این خطوط انرژی با یکدیگر تلفیق می‌شوند، به باور برخی، فضاهایی خاص شکل می‌گیرد که نماد تقاطع دو جهان تلقی می‌شود.

وی بیان کرد: از سوی دیگر، انسان موجودی کاملاً انرژی‌محور است و بدن انسان از سلول‌ها، مولکول‌ها و در نهایت ذرات بنیادی تشکیل شده و در بنیادی‌ترین سطح، از انرژی ساخته شده و بر همین اساس، انسان هم دریافت‌کننده انرژی محیط است و هم توانایی ارسال انرژی مثبت یا منفی به پیرامون خود را دارد.

محمدی خاطرنشان کرد: محیط اطراف انسان نقش مهمی در این تبادل انرژی ایفا می‌کند و حضور در طبیعت یا اماکن مذهبی، به‌ویژه مساجد، معمولاً با احساس آرامش همراه است؛ چراکه فعالیت‌های انسانی نظیر عبادت، ذکر و نیایش، نوع انرژی فضا را مثبت و روحانی می‌کند به همین دلیل است که اغلب مساجد با ساختارهایی مشابه، شامل گنبدها، ستون‌ها و فرم‌های هشت‌وجهی طراحی شده‌اند.

وی خاطرنشان کرد: در نهایت، درک ارتباط میان معماری، انرژی و انسان می‌تواند نگاه ما را به فضاهای شهری و ساختمان‌های امروزی تغییر دهد و اگر این پیوند به‌درستی شناخته نشود، انسان ناخواسته در معرض انرژی‌های منفی محیطی قرار می‌گیرد؛ موضوعی که برخی آن را نتیجه طراحی‌های هدفمند و پشت‌پرده در معماری معاصر می‌دانند.

انتهای خبر/